تف به سنت و عرف

و

هرکس که بخواد دخالت کنه تو زندگی یه نفر دیگه یا تعیین تکلیف کنه

it`s enough

تا می قراره ما خودمون نباشیم و از جیزی که هستیم یا دوست داریم باشیم،فرار کنیم؟؟ هان؟

همش به اسم مصلحت خواهی ساکتیم،علایقمون رو نشون نمیدیم،دنبال خیلی چیزا نمیریم به کسی راه نمیدیم بهمون نزدیک شه! که چی؟؟ اگه از همون اول مصلحت خواهی رشد نمیکرد و تو ذهن ما به عنوان بهترین چیز جا نمیگرفت(در شرایط خاص حداقل) الآن جرئت نمیکردن به اسمن مصلحت هر بلایی میخوان سرمون بیارن یا ساکتمون کنناز جکومت و دولت گرفته تا اجتماع و پدر و مادر!

چندتاتون اگه ازتون برسن جرات دارین اسم 5تا مشروب محبوبتون رو بگین ها؟؟بدون ترس از اینکه فردا تو ادراه حراست دنبالتون نیاد؟؟؟ یا نگن اوه این حرفه ای رو نگا! یا کدومتون جایی که کسی نمیاز داره اطلاعاتت جن سی تون رو در اختیارش میزارین؟ بدون ترس ازاینکه بگن جن ده تشریف دارین یا دختر باز حرفه ای؟چندتا از ماها جرات داریم همه جا بگیم چی میخوایم باشیم؟؟

تا کی یه عده عقده ای باید این وسط باشن که باخ گوش بدن و بگن که از فرهنگ و هنر خیلی حالیشونه؟؟

تا کی فلسفه بافی های افلاطون و ارسطو قراره طرفدار داشته باشه؟؟ تا وقتی که شما و من نفهمیم حق چیه؟ و حقوق یعنی چی؟ و کس دیگه ای بخواد به ما بگه چه حقوقی داریم!